برای شهدای عزیز وطن

تمام این سرزمینِ سرافراز، تمام خاک این وطن، شقایق زار است.
در هر کجا که هستی، هر گوشه این خاک که قدم برمی داری، با چشم های مترصد، نگاه کن که مبادا روی خون لاله ها پا بگذاری!
این دیار سربلند، فصل های سرخ و خونینی را پشت سر گذاشته است. روزگاری این پهناور دلیر، انارستان بود. انارهای عاشق، با سینه های خونین، در همه جا رسته بودند. خزان که نه، اما موسمی رسید که انارها همه بر خاک افتادند و خونشان در تمام ایران زمین جریان گرفت. و از آن همه خون بی باک، مرز تا مرز، شقایق رویید و سرفرازی و سربلندی رواج گرفت.
شهدا، همیشه هستند
کبوتر بودند آنها که ناگاه، پرکشیدند و در آسمان، به ابرازی ابدی رسیدند؛ کبوترانی که در یک سحرگاه، ندای رستاخیز در گوششان طنین افکن شد و با کوله باری از اخلاص بر دوش، لبیک گوی دعوت معبود شدند.
کبوتران دلاور، قهرمان های بی مانند این سرزمین، خاک سبز وطن را از دسترس فتنه ها و دشمنی ها بیرون کشدند و اهریمن را در جای خود نشاندند.
اگرچه رد پای رفتنشان، تا ابد بر شانه های زمانه باقی است؛ آنها همیشه هستند و جاده ای که فراروی ما گستردند، تکلیف تمام لحظه هامان را روشن کرده است.
رفتن همیشه تلخ نیست. گاه، رفتن ها از همان آغاز، مؤیّد رسیدن است. پرپر شدن، همیشه اشک آلود نیست؛ گاه، حماسه ای زبانزد است.
باید این خاک فرارفته تا آسمان را که میراث خون های شهید و بی باک است، با دست های خداخواهی و با باور بی تردید، در آغوش بگیریم و پاسدار این مرز روبه خدا باشیم.
هراسی نیست؛ خداوند، بالای سرِ ایمان ما سایه دارد.
هراسی نیست؛ مؤمنان، رستگاران همیشه اند.
«نهراسید و اندوهگین مباشید که شما برترید؛و به مصداق وَلا تَحسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللَّهِ أَمواتًا ۚ بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقونَ﴿۱۶۹﴾
(ای پیامبر!) هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زندهاند، و نزد پروردگارشان روزی داده میشوند. .»

حبیب آباد برخوار نگین کویر...